کد خبر: 50033تاریخ انتشار : ۳:۴۹:۰۱ - یکشنبه ۱۸ فروردین ۱۳۹۸

عبدالصاحب ناصری- روزنامه نگار

غم سیلاب داریم یا نداریم؟

این تصاویر نسل اندر نسل دست به دست خواهند گشت و مورد داوری واقع می شوند، همان‌گونه که کلیپ یزله شورانگیز آن مادرِ مسن عرب خوزستانی که جوانان را به مصاف و مهار سیل تهییج می نمود، به داوری آیندگان خواهد رفت.

غم سیلاب داریم یا نداریم؟

… این کلیپ را به کرّات باید دید و فهمید و تحلیل نمود.

معمّم و مدّاح و مکلّا، که فراتر از زانو در سیلاب‌اند، سینه زنان غم سیلابشان نیست، چون خانه به دوش‌اند!

این تصاویر نسل اندر نسل دست به دست خواهند گشت و مورد داوری واقع می شوند، همان‌گونه که کلیپ یزله شورانگیز آن مادرِ مسن عرب خوزستانی که جوانان را به مصاف و مهار سیل تهییج می نمود، به داوری آیندگان خواهد رفت.

نگاه من که به موضوع که به لحاظ زمانی به آن نزدیک‌ترم، آن است که هردوی این صحنه‌ها، ابراز احساسات جمعی است و صادقانه در پی برانگیختن عواطف و احساسات و روح جمعی برای هماوردی به منظور دفع بلایی طبیعی از مال و منزل و مزرع و مرتع مردم اند.

هر چند یقین است که مخاطبان با دیدگاه‌های متفاوتی به این دو کلیپ نظر کرده و به تشویق یا تقبیح هر دو یا یکی از آن‌ها پرداخته خواهد شود.

خانه به دوشی، غم سیلاب نداشتن، هوس کرب و بلا داشتن و دیگر گزاره‌های بیان شده در یک ویدیو و پایکوبی به سیاق سنتی و محلی در ویدیوی دیگر، آن‌هم در فضای سیل گرفته، ممکن است سبب استهزای فرهنگ یک ملت شود. البته که آئین‌ها و مناسک فرهنگی ملل و اقوام، گونه‌گون و رنگینند و ارجح آنست که مناسک همه ملل به ویژه در اندوه و عزا، مورد احترام عموم باشد.

اما دست بردن در دخل فرهنگی و عناصر معنوی و خرج گشاده دستانه از آن، یعنی همین!

خانه به دوشی و غم سیلاب نداشتن، در دنیای معاصر هرگز موجب فخر فرهنگی هیچ ملتی نمی‌تواند باشد که هیچ، شاخص بی‌توجهی حکومت‌ها به زندگی ملتشان نیز تلقی می‌گردد.

مناسبت هوس و کربلا نیز، در چنین احوال هول انگیزی که بر گرفتاران سیل بلاخیز می‌گذرد غیرمعمول و بی‌دلیل می‌نماید.

کربلا، مَدرَس و مکتب تکلیف‌گزاری فکورانه نزدیک‌ترین انسان‌ها به آسمان معناست، هوس را با آن نهضت حیات بخش همه عصرها و نسل‌ها باید بیگانه دانست.

ورود واژه هوس در ادبیات آیینی کربلا، ورودی موجه به نظر نمی‌رسد، اهالی ادب آیینی اولای به پرداختن به آن هستند و مجال پرورش این سخن، نه اینجاست.

کوتاه سخن آن که سیل فروردین ‌۱۳۹۸ برای جامعه ایرانی درس‌های آموزنده فراوانی داشت، شاگردان هوشمند مدرسه سیل هم خانه‌هایشان را بر استوارترین مبانی مهندسی بنا می‌کنند، و هم فهم سیلاب دارند و با استفاده از جدیدترین تجارب و تکنولوژی‌های بشری، غم سیلاب را سد می‌کنند، و هم مؤمنانه به امام و مقتدایشان در رستاخیز کربلا، توسل عالمانه می‌جویند.

غم سیلاب در جان آنان که همه هستی‌شان را آب برد، دوامی دیرینه دارد، مگر آن که خورشید ساختن طلوعی شکوهمند نماید.

کلمات کلیدی :