کد خبر: 37172تاریخ انتشار : ۵:۰۶:۱۳ - شنبه ۲۰ مرداد ۱۳۹۷

محمدرضا حسینی- روزنامه نگار

از منافع مردم‌مان دفاع می‌کنیم!

حیدرالعبادی نخست وزیرعراق درباره تحریم‌های آمریکا علیه ایران به خبرگزاری رویترزگفته است: «ما تحریم‌های آمریکا علیه ایران را یک خطای راهبردی و غیرصحیح می‌دانیم اما آن‌ها را اجرا می‌کنیم تا از منافع مردم‌مان دفاع کنیم. ما با این تحریم‌ها رابطه‌ایی نداریم اما از آن‌ها حمایت نمی‌کنیم اما به آن‌ها ملتزم خواهیم شد.»

از منافع مردم‌مان دفاع می‌کنیم!

حیدرالعبادی نخست وزیرعراق درباره تحریم‌های آمریکا علیه ایران به خبرگزاری رویترزگفته است: «ما تحریم‌های آمریکا علیه ایران را یک خطای راهبردی و غیرصحیح می‌دانیم اما آن‌ها را اجرا می‌کنیم تا از منافع مردم‌مان دفاع کنیم. ما با این تحریم‌ها رابطه‌ایی نداریم اما از آن‌ها حمایت نمی‌کنیم اما به آن‌ها ملتزم خواهیم شد.»
سخنانی چند پهلو، ضد و نقیض و آکنده از بازی با کلمات و تعارفات دیپلماتیک برای حفط منافع ملی عراق و اثبات این موضوع که نه دشمن ابدی داریم و نه دوست ابدی آنچه دائمی است منافع ملی و البته منافع ملی عراق است!
به نطرمی‌رسد حیدرالعبادی در حد و اندازه خودش با رئالیسم سیاسی آشنایی خوبی دارد به همان اندازه نیز آرمان‌هایی برگرفته از تاریخ کشورش دارد. چنانچه قدرت برای این چنین سیاستمدارانی مهیا باشد به طورقطع ایده و آرمان خودشان را به منصه ظهورمی‌رسانند. اما این کاربه یک باره اتفاق نمی‌افتد بلکه گام به گام همراه با شرایط و تدارکات مورد نیاز، به شکل عملی ظهور و بروز می‌یابد.
هانس مورگنتا نظریه پردازبزرگ روابط بین الملل رئالیسم را یک روش و متدولوژی واقع بینانه برای رسیدن به اهداف عنوان می‌کند وی معتقد است رئالیسم سیاسی در پی حذف آرمان‌ها نیست بلکه واقع بینی براساس حرکت مرحله‌ای و تدریجی، لازمه تحقق آرمان‌ها می‌باشد. مورگنتا داشتن آرمان را عقلانی و انسانی می‌داند اما اصرار در تحقق سریع و فوری آن را غیرعقلانی می‌داند.
مورگنتا درکتاب «سیاست میان ملت‌ها تلاش در راه صلح» موضوع مهم تفکیک بین «آنچه هست» و «آنچه باید باشد» را مطرح کرد. به نظر می‌رسد حیدرالعبادی درترسیم سیاست خارجی این کشور و به اصطلاح تامین منافع عراق، آنچه هست را این گونه تحلیل کرده است که ایران تحت تحریم آمریکا قرار گرفته و دچارمشکلاتی خواهد شد و تلاش می‌کند طبق دیکته آمریکا خودش را کنار بکشد. اما در بحث آنچه باید باشد، عبادی به زعم خودش با سبک و سنگین کردن نظام بین المللی و به ویژه منطقه به این ارزیابی رسیده است که واقع بین باشد و در طرفی قرارگیرد که قدرتش بیشتر است. وی خیلی زود یاری ایران را که موجب شد عراق از تجزیه و افتادن به ورطه سقوط حتمی نجات یابد؛ فراموش کرد.
تمام خدمات ایران به ملت و کشور عراق در دو دهه گذشته و به ویژه زمان اشغال این کشور توسط آمریکا و سپس سقوط شهرهای عراق یکی پس از دیگری به دست داعش، را فراموش کرد. به جای قدردانی از ملت و دولت ایران همراه با آمریکا در اعمال تحریم‌های ظالمانه علیه ایران مشارکت می‌کند.
بر اساس حقوق بین الملل دولت‌ها موظف به انجام تعهدات دولت‌های قبل از خود هستند و طبیعی است که عراق در اجرای مفاد قطع نامه ۵۹۸ به خصوص بحث پرداخت خسارت به ایران پس از آنکه رسما این کشور از طرف سازمان ملل متجاوز شناخته شد؛ باید در این خصوص اقدام می‌کرد. گویا اصلا عراق این موضوع را به رسمیت نمی‌شناسد و سعی می‌کند با گذشت زمان و سوء استفاده از شرایط و مشکلاتی که کشورمان درگیر آن‌هاست به ویژه شرایط این روزها اساسا بحث پرداخت غرامت از یادها برود! اما دولت‌مردان کشورمان چقدر در این مورد اقدام کرده‌اند به جرئت می‌توانیم بگوییم بسیار کم و شاید هم اصلا اقدامی نکرده‌اند! ایران با درنظرگرفتن وضعیت مالی سخت و در تنگنا قرار داشتن ملت عراق در پیگیری از دریافت غرامت تعلل کرد. شاید ایران از نظر اخلاقی و انسانی این موضوع را مطرح نکرده است اما سئوال مهم این است آیا دولت عراق و شخص حیدرالعبادی هم مثل ایران عمل می‌کند و برای حل تنگناها و مشکلاتی که از تحریم‌های آمریکا گریبانگیر عراق شد، اقدام به همراهی با همسایه برادر و هم‌مذهب می‌کند یا خود را ملتزم به همکاری با آمریکا علیه ایران می‌داند!
حرکت عبادی در رابطه با ایران کاملا اثبات این موضوع است که وی اعتقادی به اخلاق در روابط بین کشورها ندارد و منافع ملی کشورش را به اشتراکات فرهنگی و علایق مذهبی و برادری و همسایگی با ایران ترجیح داده است. عراق در اردوی دشمنان ایران قرار گرفته و رفتار رئالیستی دارد. به قول مورگنتا منافع ملی مفهوم کلیدی و واقعیت عینی جهت شناخت فکر و اقدام سیاست‌گذاران است در صحنه بین‌المللی اخلاق توهم است و قانون اجماع قدرتمندان است.

کلمات کلیدی :