کد خبر: 37176تاریخ انتشار : ۵:۱۰:۳۲ - شنبه ۲۰ مرداد ۱۳۹۷

الهام رئیسی فرادنبه – روزنامه نگار

۲۰ مرداد:سالمرگ استاد احمد رائض

استاداحمد رائض دردوم شهریور ماه سال ۱۲۹۸خورشیدی درشهر هنرخیز اصفهان دیده به جهان گشود. دوازده ساله بود که به شوق آموختن نقاشی به خدمت یکی از شاگردان هنرمند و مشهور حاج مصور الملک درآمد و تحت نظر او رموز نقاشی و تذهی‌کاری ومینیاتورسازی راآموخت.مدت هشت سال به کارآموزی وهنرجویی در کارگاههای مختلف هنری اشتغال داشت آنگاه خودبه تأسیس کارگاه مینیاتورسازی در شهر اصفهان همت گماشت و آثاری که به وجود می آورد به اروپا و مخصوصاً به کشور آلمان صادر می‌شد.

۲۰ مرداد:سالمرگ استاد احمد رائض

استاداحمد رائض دردوم شهریور ماه سال ۱۲۹۸خورشیدی درشهر هنرخیز اصفهان دیده به جهان گشود. دوازده ساله بود که به شوق آموختن نقاشی به خدمت یکی از شاگردان هنرمند و مشهور حاج مصور الملک درآمد و تحت نظر او رموز نقاشی و تذهی‌کاری ومینیاتورسازی راآموخت.مدت هشت سال به کارآموزی وهنرجویی در کارگاههای مختلف هنری اشتغال داشت آنگاه خودبه تأسیس کارگاه مینیاتورسازی در شهر اصفهان همت گماشت و آثاری که به وجود می آورد به اروپا و مخصوصاً به کشور آلمان صادر می‌شد.
احمد رائض موضوع مینیاتورهای خود را از خمسه نظامی که در زمره دشوارترین موضوع ها در نقاشی به شمار می رود، می گرفت. یکی از آثار بسیار جالب و قابل توجه او تابلو مینیاتوری بود که یکصد و چهل و پنج صورت در آن تصویر شده بود این تابلو هم اکنون در موزه سوئیس نگاهداری می‌شود. تابلو مینیاتور مزبور قبل از آنکه به وسیله یک تاجر ایرانی خریداری و به سوئیس ارسال شود، به نظر ریاست هنرهای زیبای کشور رسید و مورد توجه قرار گرفت به همین جهت استاد احمد رائض به تهران فراخوانده شد و کوشش های هنری خود را در هنرهای زیبای کشور متمرکز ساخت، ابتدا به تهیه طرح های اسلیمی و ختائی برای کارگاه های کاشی‌سازی ومنبت‌کاری می پرداخت ولی بعداز مدتی که کارگاه میناسازی هنرهای زیبای کشور تأسیس شد تصدی کارگاه مزبور را عهده‌دار گردید.میناسازی از هنرهای ظریف و قابل توجه است که در بین هنرهای ملی ما دارای مقام خاص و حائض اهمیت بسیار است.
مینا سازی که از نقاشی و تزئین فلزاتی مانند مس، نقره و طلا با رنگ ها لعابدار تشکیل گردیده از هنرهائی است که ذوق و دقت فراوان می‌خواهد و آثاری که در نتیجه آن بوجود می آید علاوه بر جمیع ریزه‌ کاری ها ، این حسن را دارد که چون با رنگ های آتشی تصویر شده سالیان دراز باقی می‌ماند و از گزند حوادث گوناگون ، مصون و محفوظ خواهد بود و به همین جهت آثاری که مینا سازی به وجود می‌‌آورد باید در شمار آثار جاویدان هنری منظور داشت.
درباره تاریخچه هنر میناسازی و اینکه به کدامیک از مردم جهان تعلق دارد و در به دو امر هنرمندان کدام کشور به ایجاد و ابداع آن همت گماشته‌اند، هنوز نمی‌توان نظر روشن و قاطعی ابراز نمود زیرا در این مورد تاکنون نظرات و عقاید گوناگونی اظهار شده و نتیجه‌ای حاصل نگشته است ولی از روی آثاری که بدست آمده می‌توان گفت که میناسازی از زمان های خیلی دور در کشور ما سابقه داشته و همواره مورد توجه خارجیان بوده‌است . از جمله جام نقره ای موجود در موزه ایران باستان متعلق به دوران سلطنت ساسانیان که رقاصه‌های دوره ساسانی بر روی آن تصویر شده دلیل این مدعا است و یا به گفته «مولینیه» مؤلف کتاب تاریخ و فن مینا‌سازی «میناهای ساخت بیزانس که در زمره بهترین مینا های جهان به شمار می رود از هنر میناسازی ایران الهام گرفته شده است.»
در زمان سلسله قاجاریه آثاری از مینا برای تزئین و تجمل به صورت گوشواره و طلا و گل سینه و نظایر آن ساخته می شداما به تدریج از رونق و رواج این هنر کاسته شد .در سال ۱۳۳۱ هنرهای زیبای کشوربه منظور اشاعه و ترویج بیشتر میناسازی شناساندن هنرمندان میناساز کشور ما به جهانیان، کار گاه میناسازی را تأسیس کرد و استاد احمد رائض را که از هنرمندان و استادان ورزیده در این هنر به شمار می‌رود ، برای تصدی کارگاه مزبور برگزید.
در کارگاه میناسازی ده نفر هنرمند به کارهای گوناگون از قبیل قلمزنی، مینیاتور سازی و زرگری اشتغال دارند و میناهائی که به وسیله این هنرمندان ساخته می شود از نظر ظرافت و ذوق فوق‌العاده‌ای که در آنها به کار می‌رود کم نظیر و قابل توجه است. آثار کارگاه میناسازی هنرهای زیبای کشور تا کنون در نمایشگاه های مختلف جهانی نمایش داده شده و مورد توجه و استقبال واقع گردیده است. در سال ۱۳۳۸ برابر با ۱۹۵۹ میلادی آثار مینا سازی کارگاه مزبور در نمایشگاه جهانی بروکسل عرضه گردید و باخذ مدال نقره و دیپلم هنری افتخاری نایل آمد.

کلمات کلیدی :