کد خبر: 16653تاریخ انتشار : ۳:۲۰:۵۱ - چهارشنبه ۲۲ شهریور ۱۳۹۶

حدیث جهانگیریان - فعال مدنی

تاثیر ۱۲ سال مدیریت جهادی بر مهاجرت بی رویه شهرستانی ها به تهران

اگر به گذشته مدیران ارشد، شهرداران و به تبع آن معاونین و مدیران میانی زمان قالیباف نگاهی بیندازید متوجه می‌شوید که اکثرا بعد از شهردار شدن قالیباف و به‌واسطه ارتباطاتی که داشتند از شهرستان‌های خود مهاجرت و در تهران سکنی گزیده‌اند. حال اگر این تعداد از مدیران و شاغلان مهاجر را در عدد ۴ که متوسط تعداد خانوار ایران است ضرب کنیم رقم قابل توجهی می‌شود.

تاثیر ۱۲ سال مدیریت جهادی بر مهاجرت بی رویه شهرستانی ها به تهران

اگر به گذشته مدیران ارشد، شهرداران و به تبع آن معاونین و مدیران میانی زمان قالیباف نگاهی بیندازید متوجه می‌شوید که اکثرا بعد از شهردار شدن قالیباف و به‌واسطه ارتباطاتی که داشتند از شهرستان‌های خود مهاجرت و در تهران سکنی گزیده‌اند. حال اگر این تعداد از مدیران و شاغلان مهاجر را در عدد ۴ که متوسط تعداد خانوار ایران است ضرب کنیم رقم قابل توجهی می‌شود. این پدیده علاوه بر تزریق جمعیت به شهرتهران و گرفتن فرصت شغلی از شهروندان خود شهر تهرانی و به تبع آن دامن زدن به بی‌کاری و آسیب‌رسانی اجتماعی و …. به این شهروندان عزیز موارد ذیل را هم به همراه داشت :

تخلیه شهرها و روستاهای دیگر از نیروهای فعال و گسیل آن‌ها به تهران.

عدم بازگشت مهاجرین مدیر و شاغلان به زادگاه‌هایشان و عدم تمایل به بازسازی و ارتقاء شهرستان‌ها.

مهاجرت وابستگان این مهاجرین به تهران و دامن زدن به پدیده افزایش جمعیت تهران.

محدود شدن فرصت ورود تهرانی‌ها به سازمانی که مستقیما به مسائل شهری آن‌ها مربوط بوده و حالا شاهد مدیریت افراد غیربومی برای مدیریت شهرشان هستند که این خود مستعد بروز وندالیزم در شهر می‌تواند باشد.

مدیران شهرستانی تعلق محلی ساکنین بومی تهرانی به شهر را نداشته و بیشتر از رسیدگی به شهر در فکر انتصاب و رسیدگی به اشتغال و پست وابستگان بودند.

این مدیران شهرستانی پس از گذشت بیش از یک دهه اشتغال و مدیریت در شهرداری، الان برای خود ایجاد حق نموده و سازمان را از آن خود دانسته و ابقای مدیریتشان را حق مسلم خود می‌دانند.

در این ۱۲ سال شاهد حصرگرایی و الیگارشی منطقه‌ای – قوم‌گرایی به جای شایسته‌سالاری بودیم (به گونه‌ای که در هر مقطع زمانی در هر منطقه شاهد رشد و فراگیری یکی از اقوام بودیم) که این به شدت بر بی‌انگیزگی افراد باسابقه تهرانی و پایین آمدن راندمان نیروی انسانی تاثیرگذار بود .

در انتها ضمن اینکه خواهان ورود اقوام در مناصب دولتی و رسمی هستیم اما از آنجایی که شهرداری هر شهر، سازمانی بومی و محلی باید باشد و اسم شهر در سازمان عجین است مثل ‌شهرداری تهران‌ به ورود افراد غیر بومی به این سازمان دارای نقدهای فراوان داشته و پژوهش و بررسی در این زمینه را پیشنهاد می‌کنیم .

کلمات کلیدی :