کد خبر: 47761تاریخ انتشار : ۱:۱۸:۵۰ - یکشنبه ۱۴ بهمن ۱۳۹۷

احمد حیدری- پژوهشگر

حدود آزادی انتقاد تا کجاست؟

«محمد ایمانی» دبیر سیاسی کیهان نوشت: «آقای ضرغامی در جلسه اخیر شورای عالی فضای مجازی به برخی هنجارشکنی‌ها توسط آقای روحانی اعتراض کرده است.

حدود آزادی انتقاد تا کجاست؟

«محمد ایمانی» دبیر سیاسی کیهان نوشت: «آقای ضرغامی در جلسه اخیر شورای عالی فضای مجازی به برخی هنجارشکنی‌ها توسط آقای روحانی اعتراض کرده است. ضرغامی گفته: «این حرف‌ها چی بود که شما درباره حجاب و فضای مجازی و فیلترینگ در وزارت ارتباطات گفتید؛ بعضی از این سخنان غیر واقعی و برخی دیگر معارض ارزش‌های اسلامی و انقلابی است؟» انتقاد ضرغامی به روحانی برخورده و با خشم و عصبانیت گفته: «من نباید به شما پاسخ بدهم، پاشو برو بیرون!» ضرغامی هم پاسخ داده: «شما نمی‌توانید اعضای شورا را بیرون کنید». پس از آن، روحانی که انتظار این قاطعیت و صراحت از ضرغامی را نداشته، از جلسه بیرون رفته و به انتقاد ضرغامی که اعتراض برخی دیگر از اعضا هم بوده، پاسخ نداده است. (سایت نواندیش،  ۹ بهمن ۱۳۹۷)

در ارتباط با این خبر چند نکته قابل توجه است:

  1. شکی نیست که این نوع از برخورد با رئیس جمهور، مطلوب کیهان و کیهانیان است و از آن در پوست خود نمی‌گنجند، زیرا از نگاه کیهانیان رئیس جمهور نه تنها انقلابی نیست، بلکه الان ضد انقلاب‌ترین افراد است و هر گونه برخورد توهین آمیز با او جایز بلکه شایسته تحسین است!
  2. آقای ضرغامی هم از کاندیداهای بالقوه ریاست جمهوری اصول‌گرایان است که اگر به شجاعت و جسارت شناخته شود، خیلی خوب است و در نگاه قهرمان‌پرور مردم ما کسی که این گونه صریح مقابل شخص دوم مملکت بایستد، شایسته مدال شجاعت است و به همین جهت دبیر سیاسی کیهان این خبر را بُلد کرده و منتشر ساخته تا خبر شجاعت این کاندیدای اصول‌گرایان در کشور طنین انداز گردد.
  3. اگر خبر همین گونه باشد که کیهان انعکاس داده، قطعا برخورد آقای روحانی قدرت مآبانه و غلط بوده است زیرا این تندی عاجزمآبانه نشانه شومی (کافی ۲/۱۱۹)؛ زشت ترین اخلاق(کافی ۲/۳۲۱)؛ زبان جهل (عیون الحکم لیثی/۴۱۹) و نشانه خودبینی (عیون الحکم/۷۰) است. ایشان لازم بود از سخنان خود درباره برخورد فرهنگی این سال‌ها با مسئله حجاب، فیلتر کردن سایت‌ها و خلاف بودن تحمیل از جانب حکومت در نگاه اسلام؛ که سخنانی منطقی و محکم بوده‌اند، دفاع می‌کرد و با بازتکرار آن سخنان و تبیین مبانی دینی آن‌ها، از خود دفاع معقول می‌نمود و منتقدان را با منطق محکم خود ساکت می‌کرد نه این که با این گونه برخورد تند و بی‌منطق، استحکام سخنان پیش گفته خود را هم زیر سؤال ببرد!
  4. اعتراض آقای ضرغامی به رئیس جمهور یادآور اعتراض مشهور آن عرب بیابانی به خلیفه مسلمانان در صدر اسلام است که وقتی خلیفه دوم مردم را به اطاعت و سخن شنوی فراخواند، آن عرب برخاست و گفت تا زمانی که اعتراضم را جواب نگویی، نه سخنت را گوش خواهم داد و نه امرت را اطاعت خواهم کرد و وقتی خلیفه اعتراض او را جواب منطقی و قانع کننده داد، ضمن اعلام اطاعت و حرف شنوی گفت بدان که اگر کج بروی با این شمشیر کج راستت خواهم کرد. در دوران انقلاب این حد از «آزادی انتقاد» به مردم وعده داده شد، (صحیفه امام، ج۶، ص۸) ولی سالیانی طولانی است که نه تنها از آن آزادی خبری نیست که صدها نمونه افراد معترض به جای جواب شنیدن، محاکمه و محکوم شده‌اند.
  5. اما نکته مهم پایانی این چند سؤال است:

چرا چنین شجاعتی از آقای ضرغامی تا به حال در مقام انتقاد از دیگر مقامات دیده نشده است؟

آیا این نوع انتقاد صریح و قاطع را آقای ضرغامی و کیهانیان در مقابل دیگر مقامات هم جایز می‌دانند؟

آیا فقط چون آقای روحانی مغضوب محافل اصول‌گرایی و کانون‌های قدرت اصول‌گرایان است، در مقابل او ایستادن و او را به این صراحت و قاطعیت نقد کردن جایز بلکه شایسته تمجید است و در مقابل دیگران این گونه نقد، نه تنها جایز نبوده بلکه توهین به شمار آمده و شایسته شدیدترین کیفر می‌باشد؟

کلمات کلیدی :